şərif ağayar

QORXU

bu ağacların
bu otların
bu yarpaqların
nəfəs aldığını düşünəndə
vahimələnir adam
indi gəl inandır məni
nəfəs alanın yaşamadığına
yaşayanın duymadığına
duyanın sevmədiyinə

günəşin əleyhinə düşünməyin
gecənin qaranlığında
ulduzlar xəbərçidir

TƏSƏLLİ

mən bir çiçək olammadım mənə əlvida
səsim solar buludların ağ yaxasında
qərib düşdüm çaylar qədər küləklər qədər
çırpınaram bir ayrılıq təmənnasında

səhər-səhər üzü göyə uçan əllərin
nəğmələri bir aldanış sükutu bəlli
son bahar da ətəyini yığdı əlimdən
son ümiddən keçənlərə ölüm təsəlli

əlim dəyər… bu qaranlıq oyanar indi
qaranlıq da kimsəsizdir düzünü bilsən
dinmə aman! dinmə dinmə danışma aman!
danışma ki qaranlığı diksindirərsən

axşam olar yerə çökər göylər elə bil
axşam olar pıçıltılar sənə dinşəyər
bu nə nurdu misqal-misqal dolar könlümə
bu nə nurdu bir ilahim yoxsansa əgər

FƏVVARƏ

ağ-ağ qovzaqlar şəklində
iflasa uğrayar
ənginliklərə uçmaq həvəsi

gərilmiş nöqtədən
sıyrılmanın təntənəsi
necə gözəl
necə yalan

…tıxanar nasosların nəfəsi
sular gülləylə vurulmuş kimi
çırpılar öz müstəvisinə

HƏYAT DAVAM EDİR

yağış sonrası
kənd aralığı
günəşli hava
islanmış torpaq qoxusu
xoruz səsi

həyatın hələ də davam etdiyini
ehtiyatla anladır təbiət

GECƏ

ulduzlar sonsuzluğa dartınmağında
ay dünəndən kəsilmiş qovun dilimi

uzaq ləpədöyəndə işıqlar göz-göz
köpək yaltaqlığıyla yalmanar dəniz

sükutdanmı ürpənir mavi qaranlıq
ah bozumtul təpələr udub rəngini

yenə də həyat dadır süd aydınlığı

ey!
ehey!
yol ötən dost… yubanma yeri
yubanma ki açılmasın gecənin sirri

QƏRİBƏ TALEYİ HƏR ALTERNATİV

(tam ciddi)

həsrət sinəm üstə şaşqın ümidlə
şərh edər könlümdə iztirab qoxu
sonradan həzinlik alternativi
şüurda nə eylər düzüdür çoxu

bəlkə də bəlkə sondur şəfəqsiz
insan taleyində mühüm sətirdən
inan ki, qəlbimdə sol ritmləri
bir anlıq dayandı hər cürə tirdən

bəs həyat mülkündə sual nə bildi
yoxsa qarayaxa bir vüsal səsdir
bil ki səadəti atılan siqar
doğma duyğlarsa fərdi əbəsdir

ey mənim şeirimin solmaz gün hələ
nə zaman inciməz bir könül dəydi
mən sənin qəlb evi söyləməzdimi
səhər şəfəq dolu söyləməsəydi

indi dayanmışam sükut dalbadal
sonra əl vuranda demə ki pusmaq
bəlkə də bəlkə də qəlbimdə sərxoş
bəlkə də dinimiz, bəlkə də susmaq!